در پوشاک سازی، رابط، آستر و خط کشی مانند سه قهرمان گمنام هستند که در پشت صحنه کار می کنند. هر کدام نقش مشخصی را در تبدیل پارچه لنگی به یک لباس تمام شده ساختار یافته، گرم و راحت ایفا می کنند.
اگرچه همه آنها در داخل لباس پنهان هستند، اما عملکرد آنها کاملاً متفاوت است. در اینجا تفاوت آنها وجود دارد:
1. رابط - مسئول "ارائه ساختار"
رابط معمولاً نازک ترین و سفت ترین از این سه است. وظیفه آن ارائه تقویت و شکل دهی موضعی است.
محل آن: معمولاً مستقیماً به پشت پارچه اصلی چسبانده یا دوخته می شود و عمدتاً در یقه، سرآستین ها، نواحی سوراخ دکمه یا شانه های کت کت و شلوار استفاده می شود.
عملکرد آن: از از دست دادن شکل یا شل شدن این نواحی جلوگیری می کند. به عنوان مثال، یقه سفت یک پیراهن با کمک رابط به دست می آید.
ویژگی ها: بیشتر پارچه های رابط مدرن قابل ذوب (با چسب) هستند و می توان آنها را با اتو وصل کرد.
2. آستر - مسئول "احساس صاف ابریشمی" است
آستر داخلی ترین لایه پارچه در لباس است، لایه ای که پوست یا ژاکت شما را لمس می کند.
محل آن: درونی ترین لایه لباس است که داخل پارچه اصلی را کاملا می پوشاند. پارچه صاف و ابریشمی که هنگام چرخاندن کت به بیرون می بینید، آستر آن است.
عملکرد آن: پوشیدن و درآوردن آسان: لیز است و به شما این امکان را می دهد که بدون گیر کردن روی ژاکت خود به راحتی داخل لباس بچرخید.
جزئیات را پنهان می کند: تمام نخ ها، لبه های خام و رابطی که قبلا ذکر شد را می پوشاند و داخل لباس را مرتب و مرتب می کند.
اصطکاک را کاهش می دهد: از ساییدگی پارچه بیرونی خشن به پوست شما جلوگیری می کند.
3. اینترلاین - مسئول "افزودن ضخامت و گرما"
اینترلاین مانند یک "لایه ساندویچ" است، لایه سومی که بین پارچه اصلی و آستر قرار گرفته است.
محل آن: بین پارچه بیرونی و آستر "قفل شده" است و از بیرون و داخل نامرئی است.
عملکرد آن: گرما: این مهم ترین عملکرد آن است. به عنوان مثال، پر کردن پایین در یک ژاکت پایین، یا لایه نازک پشم اضافه شده به یک کت، هر دو نمونه هایی از این نوع مواد هستند.
افزایش بافت: اگر پارچه بیرونی بیش از حد نازک است، اضافه کردن یک خط داخلی می تواند لباس را ضخیم تر و مجلل تر کند.
ویژگی ها: معمولاً ضخیم تر از دو نوع دیگر است و مواد ممکن است فلانل، پنبه یا مواد عایق تخصصی باشد.
